زمان : ۱ الی ۷ دی ماه ۱۳۸۶

مکان : قم - خیابان صفائیه - نگارستان اشراق

دیروز در گالری هنرهای تجسمی فرهنگسرای نیاوران اتفاق بزرگ و جالبی افتاد!

افتتاحیه "نمایشگاه بزرگ نگارگران استان قم"

با حضور استادان شهیر کشور: استاد محمود فرشچیان و استاد اردشیر مجرد تاکستانی

همچنین در این مراسم معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد "آقای دکتر ایمانی" نیز حضور داشت.

عزیزانی که این امکان براشون وجود داره که به این نمایشگاه بروند حتما" این کار رو انجام بدن

چون به گفته استاد تاکستانی و تصدیق استاد فرشچیان :" این نمایشگاه در نوع خودش یک دوسالانه

نگارگری است!"

این هم چند تا عکس از افتتاحیه دیروز:

نمی دونم نظرتون چیه ولی من واقعا" از شنیدن خبر فوت این بانوی هنرمند غمگین شدم!

شاید بهتر باشه یک بار حافظه شنیداری مون رو مرور کنیم!

روحش شاد!

سلام!

عرض کنم که این حقیر این روزها مشغول مراحل نهایی انیمیشن مربوط به ترم آخر هستم.

گفتم شاید بد نباشه شما هم در جریان تلاش شبانه روزی !!! من قرار بگیرید:

حتما" تا به حال متوجه شده اید که چه بلایی دارد بر سر دانشگاه هنر تهران می آید:

اینان هنرمندان و فرهیختگان جوان مملکت هستند که کف خیابان چهارزانو زده و با نگاهی آمیخته با

بهت و نگرانی به سمتی خیره شده اند که امید به کمک در راه احقاق حقوقشان را از آن دارند.

زمینهای دانشگاه هنر که زمانی قرار بود "بهشت هنرمندان" شود حالا دارد بین چند نهاد عزیز دردانه

" تقسیم غنائم " می شود.

در این مملکت که " هنر نزد مردمش است و بس!!!" زورمان به هر چه نرسد به " هنر " می رسد!

بیچاره "هنر"!!!

یک سوال:

از دیدن تصویر زیر یاد چی می افتید؟!!!!؟؟؟!!!

امروز تصویری برایتان در نظر گرفته ام تا ببینید خدای بزرگ ما بر بوم هستی چه می کند!!!!

از میان دوستان عزیزی که به نرم افرارهای انیمیشن سازی مسلط هستند به یک نفر مسلط به

نرم افزار Animo 5.0 نیاز فوری می باشد.

تلفن تماس: ۰۹۱۲۳۵۱۴۷۱۰

خبرگزاري يونايتدپرس به‌نقل از روزنامه ديلي تلگراف چاپ لندن روز شنبه از زاگرب گزارش داد كه اين نقاشي رنگ و روغن كه روي پارچه نقاشي شده در زيرزمين موزه " ميمارا " كروواسي پيدا شده است .

" داركو گلاوان " سخنگوي موزه درباره اين اثر مي‌گويد:" يان سيله‌ويس" كارشناس هلندي اعلام كرده است به‌احتمال زياد اين نقاشي كه نمايشگر پنج زن و يك دختر است در سال ‪ ۱۸۸۲‬به وسيله ون گوگ كشيده شده است.

وي يادآور شد : بدون شك پيش از اعلام رسمي اين نقاشي به نام ون گوگ مراحل مختلف كارشناسي پشت سرگذاشته خواهد شد.

موزه ميمارا به وسيله يكي از علاقه مندان هنر كروواسي به نام " ايوان ميمارا" تاسيس و تا زمان مرگ نيز موفق به جمع آوري ‪ ۳‬هزار اثر هنري شد.

درحال حاضر در اين موزه يكهزار اثر هنري نگهداري مي‌شود.

* مختصري از شرح حال ونگوگ
به گزارش ايرنا، ونسان ويلم ون گوگ (‪ ۳۰‬مارس ‪ ۲۹-۱۸۵۳‬ژوئيه‪ (۱۸۹۰‬نقاش نامدار زاده هلند بود. نام او در زبان هلندي فينسنت فان خخ تلفظ مي‌شود.

ونسان تلفظ فرانسوي اسم كوچك اوست و در انگليسي وينسنت مي‌گويند(‪van Gogh‬ ‪.(Vincent‬
ونگوگ عاشق گل آفتابگردان بود و به همين دليل بيش از ‪ ۲۰۰‬تابلوي گل آفتابگردان كشيد.

او به عنوان يك پست امپرسيونيست شناخته شده و از كشمكش‌هاي بيماري رواني رنج مي‌برد. ونگوگ جواني خود را به عنوان دلال هنري، معلم و واعظ هنري گذراند. او كار هنري خود را به عنوان يك هنرمند از سال ‪ ۱۸۸۰‬و در سن ‪ ۲۷‬سالگي شروع كرد.

در ابتدا از رنگ‌هاي تيره و محزون استفاده مي‌كرد تا اينكه در پاريس با امپرسيونيسم و نيوامپرسيونيسم آشنا شد و اين رو به رويي و آشنايي پيشرفت هنري او را سرعت بخشيد. او در ‪ ۱۰‬سال آخر عمرش حدود ‪ ۹۰۰‬نقاشي و ‪ ۱۱۰۰‬طراحي بر جاي گذاشت.

برخي از مشهورترين آنها در ‪ ۲‬سال پاياني عمرش كشيده شده اند. او در ‪ ۲‬ماه پاياني عمرش تنها ‪ ۹۰‬نقاشي برجاي گذاشت.

وقتي ونگوگ مرد تابوتش راپر از گل‌هاي آفتابگردان كردند.

ونسان ونگوگ در خروت-زوندرت (‪Groot-Zundert)‬در ايالت برابانت هلند نزديك مرز بلژيك به دنيا آمد. او پسر آنا كورنليا كاربنتوس و تئودورس ونگوگ بود . پدر و پدر بزرگش كشيش بودند و سه تا از عموهايش به كار دلالي آثار نقاشي اشتغال داشتند. اسم پدر بزرگ و عموي او نيز ونسان بود كه به او عموكنت مي‌گفت.

نخستين فرزند خانواده شش هفته بعد از تولد مرد و يك سال بعد ونسان به دنيا آمد و نام برادر مرده‌اش را بر او نهادند. برادر محبوب و حامي اش تئودورس(تئو) چهار سال بعد از ونسان در ‪ ۱‬مي‪ ۱۸۵۷‬به دنيا آمد.

خانواده ونگوگ داراي چهار فرزند ديگر شد: يك پسر به نام كور و سه دختر : آنا،اليزابت و ويل. ونسان كودك ساكت و آرامي بود.

مهمترين آثار وان گوگ عبارتند از: شب پر ستاره، مزرعه . خورندگان سيب، زميني برگريزان پاييز، پرتره‌ي دكتر گاچد و گل آفتابگردان

منبع: ایرنا

پرتره از آغاز اختراع عكاسي تاكنون تغييرات فراواني پيدا كرده است. براي گرفتن يك پرتره خوب بايد موارد زير را مد نظر داشته باشيد:
1- صورت و خصوصيات صورت مدل را تجزيه و تحليل كرده و بهترين حالت صورت را براي عكاسي درنظر بگيريد. براي اين كار مدل را بررسي كنيد، اول با او صحبت كرده تا بتوانيد بهترين حالتي كه معايب او به نظر نرسد را انتخاب كنيد. به عنوان مثال اگر كسي داراي چانه چاق مي‌باشد نبايد سر خود را به پايين بياورد.
2- يكي از مهمترين وسايلي كه براي عكسبرداري پرتره مورد نياز است استفاده از عدسي‌هاي خاص پرتره مي‌باشد كه ويژگي‌ نرم‌كردن تصوير را دارا مي‌باشند. اين ويژگي را نبايد با واضح نبودن عكس به دليل ناميزان بودن عدسي اشتباه گرفت. اين عدسي‌ها خطوط چهره مثل چين و چروك را محو مي‌كنند. البته لازم به توضيح است كه گاهي اوقات عكاس پرتره ممكن است بخواهد به عمد، چين و چروك پوست را بيشتر هم نشان بدهد.

 
تاثير فيلتر نرم كننده يا (Soft Focus)

عدسي‌هاي نرم‌كننده قابل كنترل بوده و مي‌توان شدت نرمش را كنترل كرد. اين عدسي ها بيشتر در دوربين‌هاي قطع بزرگ قابل استفاده مي‌باشند. اگر از دوربين‌هاي قطع كوچك استفاده مي‌كنيد براي اعمال اين ويژگي از شيشه‌هاي مخصوصي استفاده كنيد كه مانند فيلتر بر روي عدسي بسته مي‌شوند و با شكست نور نرمي را ايجاد مي‌كنند. به اين شيشه‌ها ((فيلتر نرم‌كننده)) يا پخش كننده مي‌گويند.
3- گرفتن پرتره در فاصله نزديك باعث اعوجاج و كج‌شكلي مي‌شود. لذا نبايد بيشتر از 5/1 متر به مدل نزديك شد. بنابراين بايد از عدسي‌هايي استفاده كنيد كه فاصلة كانوني بلندتري دارند تا بدون نزديك‌شدن به مدل، ‌نماي درشتي از چهره‌اش برداريد. بهترين لنز براي عكاسي پرتره، لنزي است كه فاصله كانوني آن دو برابر فاصله كانوني لنز نرمال ‌باشد. به عنوان مثال در يك دوربين 35 ميليمتري، يك عدسي با فاصلة كانوني 85 تا 135 ميلي‌متر براي پرتره مناسب است.

 
تاثير لنز وايد در عكسبرداري پرتره

4- نوع و اندازه دوربين براي عكاسان حرفه‌اي كه عكس را روتوش مي‌كنند بسيار مهم است. در كادرهاي كوچك مانند دوربينهاي 135 امكان روتوش نگاتيو براحتي وجود ندارد. همچنين هنگام استفاده از دوربينهاي ديجيتال، هرچه رزولوشن سنسور بيشتر باشد، براي عكاسي پرتره مناسبتر است.
5- زمينه بايد متناسب با موضوع باشد.
6- دوربين بايد در جايي تعبيه شود كه بتواند مناسب‌ترين زاويه‌ها را دارا باشد.
7- فاصله طوري تنظيم شود و ديافراگم تا جايي بسته شود كه نقاط اصلي موضوع كه مد نظر عكاس است، در داخل ميدان وضوح واقع شود.

 
تاثير تغيير عمق ميدان وضوح

8- سوژه نبايد تا آماده‌ شدن عکاس تکان بخورد. در زمان‌هاي قديم كه حساسيت شيشه‌هاي عكاسي كم بود از آلاتي براي نگهداري و ثابت نگه‌داشتن موضوع استفاده مي‌كردند. بايد دقت كرد كه سوژه با تكان‌خورد از ميدان وضوح خارج نشود. در صورت استفاده از دوربين‌هاي انعكاسي سوژه دائماً در منظره ياب ديده مي‌شود و تغيير وضوح آن مشخص است.
9- نورسنجي از مواردي است كه دقت بسيار زيادي را مي‌خواهد. نور بايد به قدر كافي به فيلم بتابد. اگر موضوع نمي‌تواند بي‌حركت باشد بهتر است با ديافراگم بازتري عكس گرفت تا با سرعت عكسبرداري بالا از تكان‌‌خوردگي موضوع جلوگيري شود؛ مانند پرترة كودكان.
10- نور بي‌شك از مهمترين مسئله‌اي است كه عكاس با آن روبروست.
به‌طور كلي دو نوع نور وجود دارد.
1- نور عمومي كه همه‌جاي مدل را در روشنايي لطيف قرار مي‌دهد.
2- نور اختصاصي كه فقط به نقاط لازم تابانده مي‌شود.
نور عمومي به تنهايي موضوع را تخت و مسطح نشان مي‌دهد. بهتر است نور اختصاصي براي القاي عمق و بُعد استفاده ‌شود. مي‌توان به وسيلة كاغذ يا پارچة سفيد سايه‌ها و انعكاس‌هاي دلخواه را به وجود آورد. قابل ذكر است كه در عكاسي سياه و سفيد تلفيق دو نور مصنوعي و نور طبيعي مانعي ندارد. اما در عكاسي رنگي به علت تأثيرات آبي و زرد موجود در اين نورها بايد نورسنجي بسيار دقيقي انجام شود و از يك نوع نور (مصنوعي يا طبيعي با كلوين يكسان) استفاده شود.

نورپردازي پرتره:
1- نور روبرو: تصويري كاملاً مسطح و بي‌عمق ايجاد مي‌كند.
 

نور روبرو

2- نور مايل: برجستگي‌ها را بهتر نشان مي‌دهد ولي قسمتي ازچهره در تاريكي است.
 

نور مايل

3- نور مماس: براي برخي از حالت‌هاي چهره در وضع نور مايل مي‌توان چنان پيش رفت تا نيمي از صورت را روشن كند و با آن مماس شود.
 

نور مماس

4- نور پايين: از پايين به موضوع مي‌تابد و حالت خاصي را به چهره مي‌بخشد كه بيشتر براي ايجاد جلوه هاي ويژه نوري كاربرد دارد. در اين حالت سوژه كمي ترسناك بنظر مي رسد..

شرايط موضوع:
صورت گرد يا چاغ: سوژه را نسبت به دوربين در حالت سه چهارم ‌رخ قرار دهيد، از نورپردازي كوتاه استفاده نماييد، زاويه دوربين را كمي بالا ببريد.
صورت لاغر: سوژه را تمام رخ قرار دهيد.
صورت پرچين: از نورپردازي مات و روبرو استفاده نماييد.
صورت لك‌دار يا با اثر سوختگي: نواحي داراي مشكل را در سايه قرار دهيد يا موقعيت سوژه را طوري قرار دهيد كه مشكل در عكس ديده نشود.
بيني بزرگ: كمي چانه را بالا ببريد، لنز دوربين را در راستاي بيني قرار دهيد.
بيني كوچك: لنز دوربين را نسبت به بيني با زاويه نگه داريد.
فك مستطيلي: از حالت سه چهارم ‌رخ استفاده كنيد، زاويه دوربين را بالاتر ببريد.
غبغب: گردن را بكشيد، سر سوژه را به طرف دوربين كج كنيد.
چشم‌هاي غير هم اندازه: چشم بزرگتر را نزديك به دوربين و چشم ديگر را در سايه قرار دهيد.
چشم‌هاي گودافتاده: نور را روبروي چشم‌ها بتابانيد.
پلك‌زدن: عكس را بلافاصله بعد از يك پلك‌زدن بگيريد.
گوش بزرگ: موقعيت سوژه سه چهارم ‌رخ، فقط يك گوش را نشان دهيد. گوش ديگر را در سايه قرار دهيد، با عينكي با فريم خالي عكس بگيريد، عينك را در موقعيت دور از نورها قرار دهيد، ارتفاع نور را زياد كرده و يا از بازتاب سقف استفاده نماييد.
موي تيره: بررسي كنيد كه پس‌زمينه در موها محو نمي‌شود، از نور جداگانه مخصوص موها استفاده كنيد تا موها برق بزند.
موقعيت مردان: بالاي سر را به طرف شانه دورتر متمايل كنيد.
موقعيت زنان: بالاي سر را به طرف شانه نزديك‌تر متمايل نماييد.( البته براي زنان از هر دوي اين موقعيت‌ها مي‌توان استفاده نمود.)

در مورد دستها:
هيچگاه نواحي صاف دست را نشان ندهيد، لبه‌هاي انگشتان را نشان دهيد.
انگشتان نبايد در مقابل لنز قرار گيرند.
انگشتان را در تمام مفاصل كمي خم كنيد.
دست مردان بهتر است بسته‌تر و دست زنان بازتر باشد.
انگشتان را در هم نپيچيد.
سر را در حالت تكيه داده به مشت قرار ندهيد.

گرفتن عكس گروهي:
به عنوان يك قاعدة كلي، در عكس بايد طيف يكنواختي در گروه ديده شود، هم از لحاظ شرايط فيزيكي گروه و هم شرايط بصري.
تمام افراد گروه بهتر است داراي طيف يكنواختي از رنگها باشند، طيف گرم يا سرد.
افرادي كه رنگهاي روشن و درخشان پوشيده‌اند بايد در ميانه گروه قرار گيرند.
مردان را كمي بلندتر از زنان قرار دهيد.
ارتفاع قدها را به صورت منظم و به ترتيب تنظيم كنيد.
يكبار افراد گروه را بر اساس ارتباطشان با يكديگر قرار  داده و بار ديگر مردان را در يك سمت و زنان را در سمت ديگر كادر قرار دهيد.

استقرار باز به عكسي مي‌گويند كه بين افراد فاصلة فيزيكي يا بصر باشد. استقرار بسته به عكسي گفته مي‌شود كه بعضي از قسمت افراد در عكس روي هم بيفتد و فاصلة بصري بين آنها نباشد. با تركيب استقرار باز و بسته در گروههاي بزرگ مي‌توان عكسهاي جالبي گرفت.

 
يك نمونه عكس گروهي با استقرار بسته

ژست مخصوص زوجها
ژست روبه‌روي هم:  افراد روبروي هم قرار مي‌گيرند يا همديگر را لمس مي‌كنند.
ژست رو به دوربين: در اين حالت دو نفر به صورت پشت سر هم با زاويه‌اي رو به دوربين به صورتي كه جلوي بدنشان ديده شود مي‌ايستند و به روبرو نگاه مي‌كنند.
براي ايجاد صميمت فاصله بين سرها را كم كنيد.
فضاي اطراف زوجها را در كادر، زياد بگيريد.

پيشنهاداتي براي نورپردازي
حالت تصوير را با نورپردازي هماهنگ نمائيد.
نورپردازي بالا (High key): القاي شادي. در اين حالت اكثر قسمتهاي تصوير و سوژه روشن است.
 

نور پردازي Highkey

نورپردازي كم (Low key): القاي غم و حالت درام. در اين حالت كنتراست نورپردازي بالا مي باشد.
 

نورپردازي Lowkey

مثالي براي نحوة نورپردازي بالا :
● ميزان نور اصلي و نورپركننده را به هم نزديك كنيد (نسبت 1:1 يا حداكثر 1:2
● لباس روشن، زمينة روشن.
● بدون سايه.
● نور را بر اساس مركز زمينه تنظيم كرده و نور زمينه را يك گام بالاتر از نور اصلي قرار دهيد.
● سوژه بايد در ميانه راه بين زمينه تا دوربين قرار گيرد.
● نور اصلي بايد از دو منبع چتري با قدرت مساوي و  در حالت تركيبي باشد.

با توجه به مطالب گفته شده:
الف- اگر از يك لامپ استفاده كنيد جزييات چهره مشخص مي‌باشد و با كمك صفحات منعكس‌كننده يا نور يك پنجره مي‌توان سايه‌هاي شديد را ملايم كرد.

ب- در پرتره با دو لامپ در صورتي كه از يك صفحه منعكس‌كننده استفاده كنيد مي‌توانيد تصويري با عمق و برجستگي ايجاد كنيد. مهم ايجاد تعادل بين اين دو نور مي‌باشد. نبايد نورها با هم مساوي باشند بلكه يكي بر ديگري برتري داشته باشد.
 

نورپردازي با دو لامپ

ج- در پرتره با سه لامپ، يك نور را نور اصلي، يك نور را نور پر كننده و نور سوم را از بالا براي كتفها و مو قرار دهيد.
 

مثالي از نورپردازي با سه لامپ

منبع:www.foto.ir/